Nieuw Zeeland, een nieuw land een nieuw hoofdstuk… Na een vermoeiende nachtreis zijn we met de vlieger van Darwin naar Sydney gevlogen en van Sydney naar Christchurch. Christchurch is gelegen op het Zuider eiland van Nieuw Zeeland. (Blijkbaar denken ze er nu ook aan om de Maori (http://nl.wikipedia.org/wiki/Maori_(volk)) benaming te gebruiken als officiele benaming voor het noord en zuider eiland). Het noordeiland met zijn prachtige grotten, vulkaan landschappen, warmwater bronnen… Het zuidereiland met zijn prachtig berg landschap.
Week 26-30 Nieuw Zeeland
1 April op de middag, te Christchurch aangekomen zijn Kim, Jasmine, de jetlag en ik gaan inchecken in een hostel, waarna ik dan mijn Stray bus pas ben gaan vastgeleggen. Dit is een pas die je toelaat om op een bepaalde route doorheen NZ op en af te springen waar en hoelang je wilt. Leek mij ideaal en de goedkoopste oplossing. S’avonds zijn we dan vroeg te bed beland aangezien we nog wat last hadden van de Jetlag.
Donderdag zijn we het stad dan wat gaan verkennen.
En de nodige administratie inorde gaan brengen. In de avond had ik dan met Nick afgesproken. Nick is een nieuw-zeelander die ik ontmoet had in Surfers Paradise in Australie. Hij bate hier een bar uit en aangezien ik beloofd had om samen het stad eens te gaan verkennen had ik dit dan ook maar meteen op donderdag gedaan.
Vrijdag was het dan tijd om vroeg in de ochtend op de stray bus te stappen en richting het noorden van het zuidereiland te gaan. Eerste halte: Kaikoura. Dit is een dorpje dat bekend staat voor zijn prachtige besneeuwde bergtoppen tegen de kustlijn
en het Whale watching… Dus dit was ook het eerste wat ik hier ging doen. Walvissen spotten…
Helaas heb ik er maar eentje gezien, maar het was wel eens mooi om deze beesten in real life te zien. De volgende dag wou ik dan gaan zwemmen met de dolfijnen maar aangezien dit volboekt was is het zwemmen met de zeehonden geworden. En ik moet zeggen dat dit ook wel een heel aparte ervaring was. Wet suit aan en het koude water in, maar gek genoeg vergeet je dit al snel wanneer de zeehonden zich in de groep snorkelaars vermengt. Zeer speciaal om hun onderwater te ontmoeten, en ze komen je echt vol verwondering bekijken van kop tot teen.
In de namiddag ben ik dan begonnen aan een wandeling doorheen het berglandschap
en langs een zeehonden kolonie op de kust.
En de pinguins…
Zondag was het dan op naar Picton waar ik de Charlotte sound track wou gaan doen. Helaas was het op die dag niet mogelijk en ben ik dan met enkele medereizigers met de mountainbike een deel van de Marlborough sounds gaan bekijken. In de hostel hadden we een jackuzie ter onze beschikking en dit is zalig wetende dat het hier stilaan winter aan het worden is en s’avonds best wel frisjes kan zijn.
Maandag zijn we in de ochtend vertrokken richting Marahau. Waar ik onderweg bij een busstop Rachelle terug ben tegengekomen. Haar kende ik van op het surfcamp in Cresent Head (Australie).
In Marahau verbleven we dan op een boerderij voor 2 nachten. Hier is Abel Tasman gelegen en dit is het meest noordelijke punt van het zuidereiland. Dit betekent een stukje warmer en meer zon… Hier kan je ook de abel tasman wandeltocht doen. Dit is een 3tot5 daagse wandeling langs de prachtige stranden. Niemand op de bus was bereid dit met mij mee te doen, dus heb ik dan maar gekozen om de eerste dag samen met 3 duitsers van de bus een kanontocht te doen langs de abel tasman track, en de kajak dan aan de eerste hut achter te laten waar ik dan zou overnachten om de volgende dag de 2 andere dagen van de abel tasman track verder te wandelen…
In de ochtend dan nog snel de nodige voeding gaan kopen die ik mee zou nemen op mijn 3daagse tocht. Na een stevige uitleg over hoe de zeekajak te gebruiken en veiligheid zijn we dan vertrokken.
Na een hevige kajak tocht die op gegeven momenten iets te bond werd vanwege de wind die op zee was komen opzetten en dus vrij hoge golven ons de tocht moeilijk maakte.
Maar we zijn er geraakt en het was prachtig om de natuur rond om ons te zien en de tocht doorheen de oversteek op zee van 1 eiland naar het vaste land was ook wel eens een heel avondtuur. Gelukkig waren er redelijk veel boten op zee dus hadden we toch het gevoel dat we hulp konden inroepen moest er iets mis gaan…
Ik heb dan overnacht in een hutje op het strand,
waar ik 2 nederlanders heb leren kennen die samen met mij de 2 volgende dagen van de abel tasman track hebben gedaan.
Dit was een niet al te zware 2 dagen, buiten dat ik mijn backpack duidelijk nog te vol had geladen en dus wel vrij zwaar beviel aangezien we toch een 8u per dag wandelde.
Maar de omgeving was opnieuw zo mooi dat dit allemaal geen probleem vormde. Het weer zat hier ook enorm mee…
Laatste dag had ik wel een rivier die zich bij eb vormt moeten oversteken met de backpack boven het hoofd en de rest onder water. Normaal kan je bij vloed de ”rivier” zonder problemen oversteken. Maar nu lag het net iets moeilijker..
en ik moest mijn watertaxi terug hebben om 3u dus de optie van langer wachten was uitgesloten.
Afscheid genomen van Stan en Rutger, en de watertaxi op…
Maar ben er tijdig geraakt en dus terug aan het camp geraakt waar de stray bus met zijn nieuwe groep mij kon komen op pikken.
Vrijdag was het dus op naar Barry Town. Onderweg enkele mooie stop plaatsen gedaan. Zoals de pancake rocks…
En gewoon wat mooie landschappen…
Hier kwam ik dan de 2 hollanders toevalig weer tegen die samen met mij de abel tasman trek gedaan hadden. En zij stelde voor om als ik ergens vast zat (na een afstap, niet op de bus kon geraken) dat ik dan gerust met hun mee verder kon reizen. Altijd handig…
In de avond waren we dan in Barrytown gearriveerd. Dit is een zeer klein dorpje en in de pub van de hostel zag je dus ook niets anders dan de locals die hier allen gezamelijk de avond doorbrachten. Wij als backpackers hadden dan een verkleed avond (mannen als vrouwen en vrouwen als mannen… in ieder geval niet mijn idee) gehouden dus ja alle gekheid weer tesamen.
Na deze zware avond was het dan vroeg op om te gaan bone carven. Dit is gek genoeg knutselen met botten. Je slijpt ze af en vormt ze tot een ”het zou moeten” mooi sieraad. Best wel eens grappig om te doen.
Next stop was dan de glasier van Franz Joseph.. Hier heb ik dan een wandeltocht doorheen de glatsjer gedaan waar je het schitterende blauwe ijs kon bewonderen. Enkele grotten…
En heb ik leren ijsmuren beklimmen.
Zeer uitdagend 
Na deze koude locatie was het dan de beurt aan Makarora waar ik een berg heb beklommen.
En waar ik een hike heb gedaan waar je met de helikopter wordt weggebracht.
En dan een half dagje terug wandelt doorheen prachtig landschap uiteraard.
Waarna je de rit eindigt met een jetboat. Verbazend hoe deze jetboats over zulks laag water kunnen manouvreren tegen een enorme snelheid.
De volgende stopplaats was wanaka, een prachtig dorpje langs een prachtig meer… Hier ben ik dan een dagje gaan mountainbiken over een trail van 7u.
Na een stopje in Queenstown waar ik ben gaan hanggliden
en gaan river boarden (met een bodyboard op een wilde rivier afdalen).
Zijn we verder getrokken naar de milford sounds.
Normaal zou ik hier nog een 4daagse wandeltocht gaan doen die tot de mooiste wandelingen van de wereld behoord… Maar tot mijn grote spijt besefte ik hier ook dat ik geen tijd meer heb. Het is ondertussen al de 20ste en tijd om terug richting Christchurch te trekken waar ik de vlieger zal nemen richting hongkong en dan terug naar huis. Tis snel gegaan.
De laatste dagen ben ik dan nog verder richting het zuiden van het zuidereiland gereist. Ben ik helaas niet op de ferrie richting stuard island kunnen gaan vanwege volboekt.. damn
Maar in Queenstown heb ik dan nog de Ben Lomond berg belommen… Hiervoor was ik na een avondje stappen dan vroeg opgestaan omdat het bekend staat als een pittige wandeling… Het is al bij al nog meegevallen, en het is een heel gevoel om de top te bereiken en het berglandschap rond je te zien…
De Ben Lonond mountain kan je hier lings op de foto zien…
Onderweg begon je steeds betere verzichten te hebben…
En na je over de rug van de berg begon te wandelen en aan beiden kanten het berglandschap kon bewonderen begon het wel heel mooi te worden (en zwaar 
)
En de top bereiken blijft een goed gevoel…
Op de top heb ik dan een koppel ontmoet 70 en 69… en jawel ook zij haalde het dus… best wel respect want een beetje erna kwam er een jongere ier op de top aan en hij was meer buiten adem dan dit koppel. Zij waren dan natuurlijk wel van Zwitserland dus mss iets meer het wandelen gewoon… maar toch…
En dan was het samen met de ier terug naar beneden wandelen en de rugby match gaan bewonderen in het stad…
Het was de perfecte dag om een kater te verwerken een wandeling op een berg van 1764m
En nu is het morgen op naar Christchurch om de vlieger richting hongkong te nemen…
Dit stuk heb ik ook snel snel moeten typen dus verondschuldig mij voor de vele fouten die hier zullen instaan
Tot snel vrienden, familie en collega’s!
