Northern Territory

De staat die we het eerste zullen aanpakken is het Northern Territory, waar onze aankomst stad (Darwin) dus ook toe behoort.. Ik zal proberen om hier weekelijks een update te posten, maar het internet is hier behoorlijk duur en de steden liggen vaak ver van elkaar 400km of meer. Dus, ik weet nog niet in welke maten er in de natuurparken (campings) internet faciliteiten zullen zijn..

Week1 – De start

Dinsdag aangekomen te Darwin rond 5.30 (35 graden, en een warm windje),
Toby en Annelies stonden ons aan de vlieghaven
reeds op te wachten met een 4×4 van een Duitser die ze aan de jeugdherberg hadden leren kennen.
Deze 4×4 stond te koop voor 5500 dollar.

Toby had voor deze wagen al een voorschot betaald dus konden
we hem al dadelijk voor enkele dagen lenen en uittesten.

We zijn dan ook begonnen met Darwin te verkennen, in te checken bij de eerste jeugdherberg,
wat gezwommen en de jetlag proberen te overleven. De eerste nacht werden we dan ook rond 3u
wakker omdat we dachten dat het reeds ochtend was grr.

De volgende dag zijn we dan in actie geschoten om alle administratieve zaken
op punt te stellen en ons voor te bereiden op ons avondtuur.
Nieuw Australisch telefoonnr, Australisch adres, auto verder testen… (zie contact gegevens)

Zoals de meeste backpacker auto’s zag de 4×4 van onze Duitse vriend er wat bouwvallig uit.
Maar het belangrijkste was dat hij nog goed reed, dus hebben we hem voor 90dollar laten testen
bij een garage, hij vertelde ons dat er wel wat mankementen aan waren (herstel kosten waren toch
+- 1400dollar) maar dat deze nog een zeer sterke motor… had.
Er was kampeermateriaal bij en GPS. De lijst van mankementen hebben we dan voorgelegd aan de Duitser en proberen de prijs te verlagen.

Niet gelukt, dus verder gaan zoeken naar een nieuwe (We zijn dan op aanraden van enkele Ozzies naar een veiling gegaan van afgedankte
overheidsauto’s… Deze hadden dan een betere staat dan de backpacker auto’s maar ze waren dan ook boven
ons budget. Spijtig want je kan ze natuurlijk achteraf weer aan de zelfde prijs verkopen en je hebt toch een degelijkere auto.

Donderdag hebben we dan na het bezoeken van verschillende wagenparken en backpackerauto’s in de jeugdherbergen,
een 4×4 gevonden die ons aanstond. Het was een Hollander die ook op onze jeugdherberg zat.
Paul Suurland (blog: Paulmeetskippy.waarbenjij.nl)

Ook deze wagen hebben we dan voor 90dollar laten testen bij een garage, en ondertussen maar goed opletten
hoe zij de controle deden zodat we er zelf ook wat van konden opsteken. Deze wagen was blijkbaar een betere keuze dan de vorige. Een Toyota Landcruiser 4h motor, diesel. Zag er wel niet uit maar ja het is het
innerlijke wat telt . En de prijs door 4 gedeeld maakt het natuurlijk een lichtere aankoop en mag er al eens iets mis lopen.

We zijn dan de papieren beginnen in orde maken (transfer document, rego, verzekering voor derde..)
was best wel een uitdaging om hier de juiste info over te krijgen aangezien elke staat zijn eigen regels heeft.
Dus de staat waar de auto geregistreerd staat is bepalend voor de manier waarop de papieren geregeld worden. Onze was bij Queensland (www.transport.qlt.gov.eu)

Vrijdag dan een onderhoud op onze auto laten uitvoeren. En wat kampeer materiaal aangekocht. Een nieuwe kampeerplaats opgezocht en een avondmarkt aan de kust van Darwin bezocht. De markt was echt super gezellig, met enkele optredens… zwemmen is aan deze kust echter niet toegestaan aangezien het nu kwalle seizoen is en 1 steek van deze minder leuke dieren kan al dodelijk zijn. Deze plaatsen zijn dan ook steeds voorzien van hutjes met antigif. Het is dus heel belangrijk om de juiste informatie te verkrijgen al voor je een gebied of water betreed.

De borden zijn dus serieus te nemen.

Zaterdag zijn we dan richting kakadu national park gereden, onderweg een rivier met krokodillen gaan spotten (met begleleiding uiteraard), was best de moeite.

Maar als we verder richting kakadu national park reden zijn we in pan gevallen. Eerste voorproef dus van de voorbereidingen die we zullen moeten nemen om de lange afstanden te overbruggen, aansluiten bij een wegenwacht, genoeg eten en drinken voorzien en een tent om van de zon af te kunnen schermen, want damn dat is bakken! Een andere backpacker die passeerde had ons weer in gang geholpen met onze start kabels, en zijn we terug richting Darwin gegaan. Daar nieuwe kampeer plaats gevonden en overnacht.

Zondag hebben we dan een dag besteed aan het uitzoeken wat er mis was met onze wagen. Er  was een ozzie (Dennis) op onze kamping die al enkele wagens van backpackers hersteld had.

En hij wilde gratis naar de onze kijken in ruil voor een avondmaal. Hij kende er blijkbaar heel wat van, want de auto is weer up and running. Hij heeft ons trouwens ook heel wat nieuws bijgeleerd. En ons nog wat overlevingstips gegeven . De BBQ die we hem dan s’avonds gegeven hebben is dan ook met plezier gedaan! In de garage had het ons een pak meer gekost aangezien deze van de backpackers profiteren. De auto bleek ook volgens Dennis een goede aankoop te zijn.

Morgen is het dus op naar Kakadu National park!

Week2 – Kakadu National park

Deze week hebben we onze tocht door het Kakadu National park gemaakt.

Al was de eerste dag wat traag op gang gekomen, is het toch een zeer goede week geworden. In het begin vonden we het ergens spijtig dat het droog seizoen was, want alles ziet er vrij droog uit. Ook zijn er grote hoeveelheden bos afgebrand (dit wordt elk jaar opnieuw gedaan tegen de komst van het “wet” seizoen). Maar uiteindelijk hebben we toch nog zeer mooie stukjes natuur doorkruist.

Enkele billabongs (resten van wat in het regenseizoen enorme vijvers zijn, en waar de vele trekvogels de winter komen doorbrengen).

De bekende rotstekeningen die de aboriginals (oorspronkelijke inwoners van Australi”e) zo een 2000 jaar geleden gemaakt hebben.

Mooie uitzichten en zonsondergangen.

Watervallen, met rotsen waar je veilig vanaf kan duiken zonder op onderliggende rotsen te stuiten
Edith falls was hier zeker 1 van de mooiste van.

De eerste Dingo’s (wilde honden), varanen, padden (op een camping waar we s’avonds aankwamen was er een werkelijke padden plaag, raar als je uitstapt in het donker en er springen enkele van deze op uw voeten) , boomkikkers tegen de muur tijdens je toilet bezoekje), kangeroes (die snachts voor de 4×4 komen ingesprongen), kakadoe’s (soort witte papegaai),.. genoeg dieren waarvan je toch even staat te kijken.

Ook hebben we nachten gehad dat je werkelijk alleen zat in de natuur, niemand te bespeuren, een gezellig kampvuur. En geluiden die je soms liever niet hoort (dingo’s en en andere). En dan in de verte in het bos een licht dat langzaam op ons afkomt terwijl we toch de enigste dachten te zijn. Wat dan weer een gekke Duitser bleek te zijn die alleen doorheen Australi”e aan het trekken is… MET DE FIETS dan nog… is echt niet normaal als je weet hoe lang en doods de wegen hier kunnen zijn en dat het een vochtige warmte is van tegen de 40 graden. Hij had dan weer nog een gekker koppel tegengekomen die met de fiets vanuit Zwitserland waren vertrokken en nu in Australie zaten, dit zonder enig vliegtuig te nemen (enkel gebruik gemaakt van een bood).

Enfein, het is weer een heel avondtuur geweest en tegen maandag waren we dan in Pine Creek. Dit was een dorpje van 500 inwoners, en was vroeger een goudmijn (letterlijk dan, want een grote stad is het nooit geworden).

Na morgen een kanontocht te doen doorheen de Katherine ravijn, staat ons een zwaar stuk te wachten (2000km door het niets, met een 4×4 vol met water, eten, reserve banden). Dit is het stuk tussen Katherine en Cairns, en dat is dus een stuk wat goed voorbereid zal moeten zijn vanwege het deels ontbreken van degelijke autobanen, en het zelden tegenkomen van dorpjes (laat staan steden)…. Te hopen zijn we hier toch op een 2 weken doorheen.
We zullen dus ook bij de politie een radio zender gaan huren om bij problemen toch contact te kunnen leggen aangezien we ook hier geen GSM bereik hebben.

Week3 – Up to Queensland (Cairns)

Nadat we in Katherine nog een prachtige kanotocht gedaan hadden doorheen de Katherine gorge
(ravijn in Katherine, met onderaan een rivier met zoetwater krokodille (ongevaarlijk, zolang je ze met rust laat )),

en de “School of Air” bezocht te hebben (een school die puur via het internet functioneerd omdat de jongeren in de outback veel te afgelegen wonen om werkelijk naar school te kunnen gaan, ze zouden langer in de auto zitten dan dat ze in de les zaten). In de foto zie je dus de teacher in een glazen bokaal zitten lesgeven via een webcam dieje op de TV buiten kunt zien zoals de kinderen het bij hun thuis kunnen volgen en mee de oefeningen maken. Ook zij hebben dan een webcam aangsloten op een computer.

Dan zijn we ons beginnen voorbereiden op onze tocht doorheen de outback van Australië. Tijdens deze rit gingen we dus bijna niets of niemand tegenkomt gedurende een week van voorturend rijden en door reizen. Slechts beperkte stukken met echte wegen en heel wat afstanden via 4×4 routes (met zeer uitdagende stukken zoals het oversteken van rivieren..) 

 

of
durt roads (verharde wegen van zand en losse stenen).

We zijn dan voor de zekerheid nog een 2de reserve wiel gaan kopen aangezien je op dit stuk grote kans maakt om lekke banden te rijden, en je wilt op dit stuk niet komen vast te zitten in de bakkende zon 45graden al wachtende op die gemiddeld 3 “auto’s” die dagelijks passeren.

 

En deze moeten dan nog instaat zijn om je dan ook werkelijk verder te kunnen helpen, anders is het wachten op de volgende 2 van de dag erna . En anders eindigen we zoals we vaak auto’s zijn tegengekomen…

Voldoende water en eten was dus de 2de vereiste. Het is niet voor niets dat hier jaarlijks toeristen foute inschattingen maken en niet genoeg voorzieningen mee nemen om daar te overleven.

Voor we dan werkelijk weg waren, hadden we de politie nog even ingelicht van ons plan.
We zouden aan het volgende dorp (na 3 dagen rijden) ons dan weer aanmelden bij het lokale politie kantoor,
als ze daar dan niets van ons zouden horen zouden ze ons komen zoeken.

Gepakt en gezakt met hopen eten, 90 liter water, 2 reserve wielen en de politie die ingelicht was,
zijn we dan vertrokken richting onze eerste bestemming Burktown.

De eerste dag hebben het dan rustig genomen en een 105km afgelegd (van de in totaal 2000km) tot de eerste kamping, dit was nog een camping met de nodige voorzieningen, zelfs een thermopool
(een waterbron die genezende krachting zou hebben, niet veel van gemerkt).

Er liepen weer heel wat dieren rond, kangeroes, pauwen, en andere mooie vogels.
1 kleine kangeroe (walabi) kunnen vasthouden omdat hij opgevoed was door de uitbater en dus heel tam was.

2de dag hebben we dan 450km over de gewone baan afgelegd. 220km offroad gedaan waarbij we bij het
oversteken van een rivier kwamen vast te zitten, was iets mis met de koppeling van onze wagen.
Enkele aboriginals kwamen ons dan “helpen” maar veel hebben ze niet voor ons gedaan,
de uiteindelijke hulp kwam van een aussi. Aboriginals hebben het niet echt op toeristen en naar ondervinding zijn ze ook wat naar de luie kant toe  dus nja konden er niet veel van verwachten. We hebben dan overnacht op een boerderij waar s’morgens de koeien naast de tent stonden en de zoutwater krokodillen in de rivier naast ons.

De 3de dag hebben we Burktown gehaald en hebben we ons zoals afgesproken aangemeld aan het lokale politie kantoor. Daar werd ons dan pijnlijk duidelijk dat we er op ons eigen voor stonden, want de politie daar was niet op de hoogte gebracht van onze komst… Gelukkig zijn we goed voorzien geweest voor het geval we pech hadden om toch een week op eigen voorzieningen te knn overleven. Maar goed zaten we vast hadden we dus niet op hun hulp moeten rekenen. We hebben dan besloten om niet in het dorp te blijven maar onze route al verder te zetten. Zo zijn we met onze tent die nacht dan ook langs de durt road beland. Potje koken, kampvuur aansteken en sterrenhemel kijken. Want damn de sterrenhemel in de outback is werkelijk onbeschrijfelijk. Je ziet zoveel sterren dat sterrenbeelden haast niet meer te onderscheiden zijn. Je ziet er zelfs de melkweg vrij duidelijk..

De 4de dag zijn we dan opgestaan met langs ons de 4×4 met platte band. Blijkbaar onze eerste lek gereden. We hebben deze dan vervangen en weer een lang stuk 4×4 afgelegd, schuddend doorheen putten en rivieren.

De 5de dag 230km durt road, en s’avonds overnacht in Georgetown (een zeer klein dorpje waar iedereen, iedereen kent). Wat kan een douche goed doen na 4 dagen stof bijten. Hier hebben we op de camping dan enkele vissers leren kennen. En zijn we s’avonds naar de lokale pub gegaan waar zowat half het dorp samenkomt. Het zijn er dan ook maar enkele honderde. In de pub hebben we dan iemand leren kennen die een road train (enorme truck’s die de aanvoer en afvoer van goedere voorzien doorheen de outback) bestuurd.

We hebben dan ook even achter het stuur van zo een roadtrain mogen plaatsnemen. Hij zorgde voor de aanvoer van het materiaal voor de brug die ze in het dorp aan het bouwen waren.
Samen met hem en enkele werkers zijn we dan gaan krokodille spotten by night. Idd vrij riskant maar volgens de dorpelingen waren ze te vertrouwen en wisten ze wat ze deden. Blijkbaar maakte zij er een hobby van om toeristen de kans te geven met hun klein vissersbootje mee te gaan op
de rivier waar zij de brug aan het bouwen waren en dan met een lamp die aangesloten is op een autobatterij
over de rivier te schijnen en zo opzoek te gaan naar de ogen van krokodille die reflecteren op het water. 

En ja toch enkele grote zoutwater krokodille kunnen zien. Gelukkig wist ik van mijn vorige meer touristische trip dat de krokodillen nooit een boot zouden aanvallen omdat deze groter zijn dan hunzelf.
Maar met zo lokals mee gaan heeft toch altijd wel een extra dimensie. Als we terug waren hebben we dan nog kennis gemaakt met het huisdier van 1 van de brugbouwers, een slang (gelukkig een niet giftige )

De 6de dag hebben we dan nog het adres gekregen van de vissers die op onze camping zaten en die ons uitnodigde om tijdens onze rondreis ook eens bij hun te overnachten… Ze wonen aan de kust in een minder toeristisch gedeelte met een zeer mooi strand in de achtertuin.. altijd handig zo een gratis overnachting. En zo zijn we dan vertrokken voor ons laatste stukje richting Cairns.
Onderweg nog even tegengehouden door de politie om te blazen… hieraan merken we dat we terug in
bewoonde wereld komen. Ook het landschap werd steeds groener en groener des te meer we Cairns naderde.

Ook werd het bergachtig en hebben we onze laatste 100km al zwierend van lings naar rechts mogen doorbrengen. Een hel als je reeds zo een zware tocht achter je liggen hebt.
We zijn dan nog even gestopt voor een krater te bezoeken, op foto kan je het eigenlijk niet vastleggen
maar het was best indrukwekkend. En hebben we ook nog een Curt fig tree bezocht,
een boom die in een boom begint te groeien en dan de host verstikt zodat deze omvalt
tegen een andere boom en dan weer verder groeit in deze boom…

kortom verschillende bomen
dooreen die hun wortels dan naar de grond richten en een soort gordijn van wortels vormt.
Mooi om gezien te hebben. S’avonds hebben we dan uitgebreid gaan eten, ZALIG, en een stapje in Cairns gezet.

Cairns is dus een grote stad aan de oostkust van Queensland. De zee mag je er niet in wegens de vele giftige kwallen die er momenteel rondzwemmen. Maar ze hebben er een nep strand aangelegd wat eigenlijk ook de moeite is.

Nu is het dus wat rust en luxe in een stad. Al blijven we wel op een Kamping. Klaar voor het volgende deel,
de tocht doorheen het oosten van Australië met de tropische wouden en de witte stranden, de grote steden… Dit stuk zal ik dan ook wss op eigen krachten trachten te doorkruisen om dan in Sydney weer met de rest van de groep aan te sluiten. Zo kan ik de 2de manier van reizen doorheen Australië ook eens ondervinden en eens vergelijken welke het beste bevalt. No hard feelings naar de andere groepsleden