Tasmania

Tasmania het eiland”je” (lijkt klein, maar is toch nog 3 keer zo groot als Belgie) ten zuiden van het grote Australie continent. Ook wel bekend als het kleine broertje van Nieuw-zeeland aangezien het een beetje vergelijkbaar is maar volgens kenners toch nog niet zo goed als Nieuw-zeeland… Ik weet het over een maand te vertellen  

Week 21 Tasmania

Maandag avond ben ik dan met de nieuwe reisgenoot Markus (half rus half italiaan) wonende in Duitsland met de Van op de ferry vertrokken richting Tasmania.

Het cultuur volle Melbourne zouden we dus voor een weekje achter ons laten..  De rit op de ferry was best wel een positieve ervaring, cinema, optredens en een goede nachtrust.

Dinsdag morgend zijn we dus aangekomen op het koudere Tasmania. En dit temperatuurverschil konden we bij onze eerste tocht rond het Dove lake (Cradle Mountain National Park) dadelijk ondervinden.

S’avonds zijn we dan op  Macquarie Heads gaan kamperen. Zeer mooie omgeving maar het weer zat ons zoals je op de foto kan zien niet zo mee… Het terrein werd beheerd door een visser die we dan 5 dollar betaalde en we konden overnachten.

De volgende dag zijn we vertrokken richting Queenstown, waar we door een soort van marslandschap kwamen vanwege de lokale mijn industrie die dit vanwege gassen.. veroorzaakte.

Verder hebben we die dag enkele mooie kortere wandelingen gedaan naar een waterval… De natuur verbaast ons hier toch ook telkens weer hoe mooi het is. Op foto niet te herkennen maar als je er door wandelt is het toch de moeite waart.

Na onderweg ons middag maal te hebben verwerkt,

zijn we dan voor een tocht langs het Lake St. Clair gegaan. (zelfde park als we de dag ervoor gedaan hadden bij Dove lake, maar dan de andere kant van het park). Je kon blijkbaar een 3daagse overland track doen wat zeer de moeite moet zijn. Maar vanwege de tijdspanne van 1 week hebben we gekozen om het op te splitsen in deze twee halve dagen rond Dove en St. Clair.

In ieder geval was het toch weer de moeite. De boot bracht ons tot het midden van het St. Clair lake,

waar we dan afstapte en aan onze terug tocht langs de oever begonnen.

Donderdag zijn we dan naar het Tasman Peninsula vertrokken. Een korte stop voor een paar mooie bezienswaardigheden.

En in Tasman hebben we dan waar we naar Cape Hauy gewandeld zijn.
Zie op de foto hier onder in de verte, de meest lingse tip. Dat was het doel :-)

Onderweg een egel met lange snuit tegengekomen en omgedraaide poten waar ik tot nog toe de naam niet van gevonden heb… Is voor later. Hij ziet er als volgt uit: Spijtig dat je de poten niet kunt zien, best grappig.

De wandeling starte op het strand.

En ging na een sterke klim naar de cliffen van Cape Hauy.

Na onze wandeling terug tot het strand gedaan te hebben, hebben we Barbara en Sylvie ontmoet, 2 meiden van Oostenrijk die pas in Tasmania waren gearriveerd. Samen wat gekookt en dan was de dag alweer om.

Vrijdag zijn we dan de Tasmanian devil eens wat nader gaan bekijken. Conclusie -> Grappig beesje met scherpe tanden en stinkt enorm

En enkele andere:

Nadien zijn we gaan overnachten in het Fraycinet National Park. Na het mooie strand.

De bergen op de achtergrond van de weg.

De zonsondergang in de bay.

De possums die ons en enkele fransen kwam begroeten na het avondmaal.

Zijn we opzoek gegaan naar een goede plaats om onze Van gratis te zetten. Uiteindelijk zijn we na enkele zandwegen en nachtelijk zoekwerk op een gratis camping terecht gekomen.

Waar we de volgende morgend genoten hebben van een onverwacht mooi zicht over het meer…

Met op de rotsen een Pinguin.

Onderweg naar Wineglass Bay zijn we dan Barbara en Sylvie opnieuw tegengekomen.

Dus hebben we het park samen wat verkent..

S’avonds was het dan tijd voor de terugweg. En hebben we in het stadje ”Pinguin” kort bij Devonport waar we opnieuw de ferrie zouden nemen de volgende ochtend. Een etentje op het strand gemaakt, tesamen met een vuurtje.

Tot er plots de brandweer wagens aankwamen omdat blijkbaar iemand gebeld had dat er opnieuw bosbranden waren.

Maar gelukkig waren de brandweerlui niet in een slechte bui… en konden we ons vuurtje zelfs aanhouden aangezien er geen gevaar was op het strand. Vuurtjes stoken is namelijk toegelaten maar de twijfels kwamen ons toch even te boven als er plots 2 brandweerwagens op u af komen.

Eind goed al goed was Tasmania a devil of a time…